Schyłek zręcznościowych profesorów?

Przez lata PRL, a także III RP, profesorowie uczelni cieszyli się najwyższym prestiżem społecznym, choć, jak wiadomo, nie zawsze zachowywali się, jak trzeba, i jakoś nie wpływali pozytywnie na pracę rządów, mimo że wielu pełniło funkcje ministerialne czy doradcze. Część robiła kariery ze względu na powiązania polityczne czy towarzyskie. Ale ilość i zasięg skandali w ostatnich latach, ujawnianych w końcu przez media, oraz spadek wartości wydawanych przez uczelnie dyplomów spowodowały jednak osłabienie prestiżu tytułów. Nie można uogólniać, ale solidarność zawodowa/tytularna, zamiast piętnować naganne zachowania, nierzadko je tuszuje, a nawet wspiera. W efekcie spada zaufanie do nauki, a szkody wyrządzane przez nieuczciwe/niekompetentne poczynania naukowych ekspertów przynoszą straty gospodarcze i społeczne. Mamy niską innowacyjność w naszej gospodarce, ale wysoką, swoistą innowacyjność w domenie akademickiej. Niektórzy zręcznościowi profesorowie znakomicie dostosowali się do