Europa na łasce Trumpa

Jak kuriozalnie brzmią dziś słowa, że Trump zapłaci srogo za swoją agresywną politykę celną, a UE wybije się na niezależność, prowadząc wielowektorową grę i dogadując się z Pekinem, a do tego jeszcze weźmie się poważnie za swoje bezpieczeństwo. Mamy umowę, a raczej akt kapitulacji. 

To nie jest dobry czas dla Ursuli von der Leyen. Najpierw 24 lipca, w Pekinie, na lotnisku nie witał jej żaden chiński dygnitarz, a w drogę na spotkanie z Xi Jinpingiem ona i szef Rady Europejskiej Antonio Costa wyruszyli podstawionym przez Chińczyków autobusem miejskim. Sam szczyt, oprócz deklaracji klimatycznych, które w Europie budzą dziś raczej niepokój niż entuzjazm, przyniósł niewiele poza tym protokolarnym upokorzeniem. Xi, niewzruszony, zbył prośby szefowej KE, by Chiny przestały wspierać Rosję w wojnie na Ukrainie. Kilka dni później, 27 lipca, von der Leyen ogłosiła sukces: porozumienie w sprawie ceł z USA. Viktor Orbán stwierdził, że szefowa KE jest negocjatorem „wagi piórkowej”, a