Gdzie jest twój skarb, tam będzie i serce twoje

Właśnie kończy się milenium. W Europie dominuje nastrój trwożnego oczekiwania. Ogromna liczba ludzi – kmiecie, rzemieślnicy, rycerze, biskupi – spodziewają się, że lada moment na niebie pojawi się wielki Czerwony Smok, którego ogon strąci na ziemię trzecią część gwiazd niebieskich. Z lękiem wsłuchują się chrześcijanie w tętent kopyt, czy aby oto nie nadjeżdża jeden z czterech jeźdźców zapowiedzianych przez świętego Jana Ewangelistę. Pamiętają o słowach Apokalipsy i wypatrują znaków. Właśnie mija tysiąc lat od narodzin Chrystusa, a 6 tysięcy od stworzenia świata.

Ludzie żyjący u schyłku X wieku lękają się, są niepewni dnia ani godziny. Przedstawiciele ruchów milenarystycznych w oczekiwaniu na koniec świata i powtórne przyjście Chrystusa pokutują za grzechy swoje i cudze. Inni – również wierzący w rychłą paruzję – wątpią, aby Boże miłosierdzie mogło objąć ogrom ich grzechów, więc korzystają z dni ostatnich, grzesząc jeszcze bardziej. 

Wówczas nikt nie wie, że mnich