Scholz ciągle gra na czas. Czy Niemcy liczą na przegraną Ukrainy?

Choć po decyzji o zaopatrzeniu Ukrainy w leopardy ogłoszono kolejny dziejowy przełom w niemieckiej polityce wschodniej, tak naprawdę niewiele się ona zmienia. Tam, gdzie to możliwe, i na tyle, na ile to możliwe, kanclerz Scholz opóźnia dozbrajanie Kijowa, w ten sposób oddalając perspektywę rosyjskiej przegranej. 

Patrząc na prasowe komentarze na temat polityki Niemiec wobec Ukrainy w ostatnich miesiącach, można mieć wrażenie, że wszyscy utknęliśmy w błędnym kole. Najpierw mamy konfuzję związaną z niemieckim oporem, potem oburzenie, coraz większą presję, a gdy niemiecki rząd w końcu ustąpi, ogłasza się przełom, wydarzenie bez precedensu i rewizję wszystkich fundamentów niemieckiego myślenia o polityce po II wojnie światowej. Te przełomy okazują się pozorne, chwilę potem bowiem cykl zaczyna się na nowo, opór kanclerza i jego rządu są tak samo silne jak poprzednim razem, podobnie jak konfuzja i oburzenie przyglądających się temu ekspertów i komentatorów. „Co