Polski Marzec

Marzec 1968 roku, który pamiętam jako swoje pierwsze doświadczenie polityczne, doczekał się wielu opracowań historycznych. 

„Przedwiośnie’68” Bohdana Urbankowskiego jest na ich tle dziełem wyjątkowym. O ile większość prac koncentruje się bowiem na walce partyjnych koterii, w której „Chamy” pokonały „Żydów”, a całość zakończyła się antysemicką nagonką i wygnaniem z Polski tysięcy własnych obywateli, Urbankowski, nie dyskutując o faktach, zwraca uwagę na dwa elementy – genezę buntu w obronie zdjętych „Dziadów” Mickiewicza i dalszej bolszewizacji polskiej kultury, po istotę tego solidarnościowego sprzeciwu środowisk akademickich. Protesty, które objęły Polskę, solidaryzowały się z bitymi i aresztowanymi kolegami w Warszawie, domagały się poszanowania konstytucji. Urbankowski prezentuje uwarunkowania i chronologię zdarzeń, dokonując bezcennego bilansu represji, a zwłaszcza ukazuje pokrzywdzonych i beneficjentów marcowej czystki. Zadaje przy tym pytania, których