Sztukmistrz z Berlina

Niedługo minie 101. rocznica założenia partii hitlerowskiej NSDAP. Nie sądzę, by była szczególnie fetowana, choć sam fenomen sukcesu jej i jej wodza nie przestaje fascynować. Jak stało się możliwe, że wielki naród europejski przodujący w technice i kulturze dał się uwieść bandzie opryszków i poprowadzić ku zgubie? 

Pytanie to nieobce jest Frankowi McDonough, autorowi pracy „Czas Hitlera”. Zajmuje się on faktami, toteż jego bohater nie jest ani sfrustrowanym paranoikiem, ani gościem wyposażonym w jakieś paranormalne siły. W latach 1933–1939 jest zręcznym manipulatorem, kontrolującym swoje reakcje (nawet wybuchy gniewu bywały zagrane). W grze po władzę wyprowadził w pole swoich rywali przekonanych, że to oni rozgrywają tę partię. Grając umiejętnie lękiem przed komunizmem (w czym walnie pomógł mu pożar Reichstagu), poczuciem dziejowej krzywdy (traktat wersalski) i obsesją żydowskiego spisku – przejął legalnie władzę, nie mając początkowo większości.