Stanisław Węgrzynowicz

Polakom przyszło czekać 123 lata na odzyskanie państwa utraconego w zaborach. Dziejową szansę stworzyła I wojna światowa, przegrana przez państwa zaborcze, a wygrana przez ententę i USA, które poparły przywrócenie do bytu państwa polskiego  Tymczasowym Naczelnikiem Państwa, będącym odpowiednikiem prezydenta, został 11 listopada 1918 r. Józef Piłsudski, który niezwłocznie powołał pierwszego premiera i zarządził wybory do sejmu (zebrał się on 10 lutego 1919 r., po raz pierwszy od 1795 r.). 16 listopada 1918 r. Piłsudski mógł już ogłosić powstanie państwa polskiego.  Walka o granice  Deklaracje poparcia zwycięskich mocarstw dla odrodzenia Polski nie przesądzały jej granic. Polacy mogliby z nich wnioskować, że Polska powstanie w granicach I RP. Byłoby to aktem dziejowej...
Głównym czynnikiem sprawczym odrodzenia polskiej państwowości była działalność Józefa Piłsudskiego, zwłaszcza pokonanie Rosji w 1920 r. Mimo tego zwycięstwa nie udało się Piłsudskiemu zrealizować idei federacji państw Międzymorza, która umożliwiłaby skuteczne przeciwstawienie się agresji Niemiec lub Rosji. Niezrealizowanie tej idei zadecydowało o klęsce Polski we wrześniu 1939 r.   Czas grał na niekorzyść Polski. Wprawdzie w latach 20. mogliśmy samodzielnie obronić się w wojnie  z Rosją, a na początku lat 30. równie samodzielnie wygrać wojnę prewencyjną z Niemcami. Jednak już pod koniec dekady stało się to niemożliwe. Sąsiadowaliśmy z wielokrotnie silniejszymi gospodarczo i militarnie Sowietami i III Rzeszą. Polska potrzebowała  sojuszników. Takim sojusznikiem była...