„Lalka” Maślony. Szalony taniec marionetek

„Lalka” w reżyserii Pawła Maślony jednych irytuje i zniesmacza, drugich olśniewa i zachwyca. Jak zwykle wpadamy w skrajności. A przecież znacznie istotniejsza jest sprawa mało w Polsce dyskutowana: jak często przypominać kanon? I jak bardzo można go reinterpretować?

Anglicy słyną z tego, że swoje największe, światowej klasy lektury przekładają na ekran ze znaczną częstotliwością. Tak jest choćby z „Opowieścią wigilijną” Charlesa Dickensa, której kolejną filmową adaptację obejrzymy w listopadzie tego roku. Polska kinematografia ma, rzecz jasna, znacznie skromniejsze środki. Od lat słychać jednak głosy, że zaniedbujemy swój literacki kanon. Nasze kino, szczególnie w początkach transformacji ślepo zapatrzone w komercyjne wzorce z Zachodu, raczyło nas głupkowatymi, mniej lub bardziej kasowymi komedyjkami, z których kompletnie nic nie zostało. Owszem, dostaliśmy „Zemstę” Aleksandra Fredry, „Syzyfowe prace” Stefana Żeromskiego, „Pana Tadeusza” Adama Mickiewicza i „Ogniem i