Potrzebna dezintegracja pozytywna akademii

Jakieś 50 lat temu, funkcjonując w środowisku pozostającym – jak dziś to oceniam – na poziomie prymitywnej integracji, zainteresowałem się książką Kazimierza Dąbrowskiego „Dezintegracja pozytywna”, która uspokoiła mnie co do mojego nieprzystosowania. Trudno przecież być zintegrowanym ze środowiskiem, którego reguły opierają się przede wszystkim na egoizmie, konformizmie i eliminowaniu konkurentów. Dążenie do wyższych standardów etycznych i naukowych nieuchronnie prowadziło do konfliktów z otoczeniem, które etos naukowca traktowało raczej jako przeszkodę niż wartość. W ujęciu Dąbrowskiego dezintegracja może być etapem prowadzącym do wyższego poziomu rozwoju. Paradoks polega na tym, że środowisko akademickie, broniąc swoich interesów przed próbami pozytywnej przemiany, samo zaczęło podlegać dezintegracji – tyle że negatywnej. Jej przejawem stała się erozja etosu nauki, zastępowanego przez kulturę oportunizmu i etykę, którą trudno nazwać inaczej niż etyką nikczemnego postępowania. Nie