Bunkier Hitlera

Hitler miał wiele bunkrów, jeździł też specjalnym pociągiem, a i tak inny nazista, obecnie przerabiany przez Niemców na bohatera, hrabia Claus von Stauffenberg, omal wysadził go w powietrze. Omal, bo bandzior przeżył. Słynne powiedzenie „bunkier Hitlera” dotyczy jego ostatniego lokum w Berlinie, w którym miał popełnić samobójstwo razem z Ewą Braun. Jest symboliczne nie tylko jako miejsce, lecz także jako określenie pewnego stanu psychologicznego. Hitler pod koniec życia wydał wiele szalonych rozkazów. Sporą część tych najbardziej oderwanych od rzeczywistości zarządził właśnie w swoim bunkrze. Im trudniejsza była sytuacja, tym częściej robił coś absurdalnego. Przesuwanie nieistniejących dywizji, obrona dawno zdobytych przez przeciwnika szlaków zaopatrzeniowych itd. Jedyne, co mu dobrze wychodziło, to wykańczanie bliskich współpracowników, których podejrzewał o nielojalność. Powiedzenie „bunkier Hitlera” stało się synonimem nieracjonalności upadającej władzy.

Obserwując