Krok do przodu, krok do bagna

Donald Tusk skutecznie likwiduje w Polsce demokrację. Robi to od momentu utworzenia rządu, choć, trzeba mu przyznać, zapowiadał to już wcześniej. Przebąkiwania o użyciu „silnych mężczyzn” do napadu na NBP i szybkiego „uporządkowania” mediów publicznych powinny dać wiele do myślenia. Tylko ci, którzy lepiej znali tego pokręconego psychicznie człowieka, wiedzieli, że nie żartuje. Od innych tego typu postaci różni go to, że nie jest samodzielny. Zawsze miał zwierzchnika, którego słuchał, ale i w głębi duszy obdarzał się z nim wzajemną pogardą. Pewnym wyjątkiem była tu Angela Merkel, której podlegał i wobec której jednocześnie przejawiał pewien poziom sympatii. Dlaczego tak było, to już bardziej rzecz dla psychoanalityków. Niechęć Tuska do podwładnych, a także ukryta awersja do nowych nadzorców malują przedziwny obraz polityka wiecznie spiętego, z niemal nieukrywaną pogardą na twarzy dla otoczenia. Tusk wie, że jego los w bardzo małym stopniu zależy od wyborców. W większym od