Nostalgia za komuną

Pamięć bywa wybiórcza. Jednym, gdy wspominają PRL, przypominają się szyneczka jak za Gierka i wódka pół litra za dolara, drugim ocet na gołych półkach, kilometrowe kolejki „staczy” po meble pod sklepem Emilia oraz ZOMO bijące studentów. Czy to znaczy, że żyliśmy w dwóch różnych krajach? Nie wiem, jakie reakcje wywołało w tuskorządzie doniesienie, że w Rumunii znaczna część społeczeństwa z wielką chęcią powitałaby powrót do dawnych, dobrych czasów Nikolae Ceaușescu. Czasami odnoszę wrażenie, że znaczna część społeczeństwa, jak bohaterka filmu „Good Bye, Lenin!”, z komuny nigdy nie wyszła i wewnętrznie nadal w niej żyje, uważając, że otaczająca ją rzeczywistość to tylko zły sen. I co z tego może wyniknąć? Z pewnym wysiłkiem mogę sobie wyobrazić, że marszałek Czarzasty wpada na pomysł ogłoszenia w Polsce stanu wojennego. Uzasadnienie takie samo jak w 1981 roku – chaos i anarchia, neo-Solidarność dysząca odwetem i zagrożenie bratnią inwazją ze Wschodu. W pierwszym punkcie dekretu