Erupcja patologii

Sprawy zbrodni w policyjnych koszarach w podwarszawskim Piasecznie nie da się zakrzyczeć, wyzywając wszystkich od hien. Jak na dłoni widać w niej wszelkie patologie: przyzwolenie na nieformalne życie nocne policyjnych jednostek, zgodę na to, by przełożony traktował budynki policyjne jako miejsce swego niepodzielnego panowania, ślepą podległość wobec „silnie umocowanych” dowódców, aż po krycie swojego i szeptankę, która z ofiary ma zrobić ladacznicę. Nie zadziałały żadne procedury, przeciwnie – wielogodzinna zwłoka pokazuje jasno, iż ktoś dawał oprawcy czas, by się ogarnął i co najmniej utrudnił śledztwo. Tym razem sprawy nie udało się, przynajmniej na razie, zamieść pod dywan. Została wyciągnięta na światło dzienne, ale to jeszcze nie gwarantuje uczciwego wyjaśnienia, bo intensywność epitetów, którymi minister Kierwiński obrzuca domagających się informacji, to najlepszy dowód na to, że sprawa z Piaseczna traktowana jest nie jak wyzwanie, ale jak polityczny balast. Czy można się