Morale akademików

Na straży postaw moralno-etycznych akademików stoją rozliczne komisje etyczne, tak uczelniane, jak i autonomiczne najwyższego szczebla, na które nikt nie ma wpływu, nawet prezes PAN. Mają do dyspozycji przeróżne kodeksy i zasady etyczne, które same układają i do przestrzegania innym (niekoniecznie sobie) przedkładają. Niestety, nie obserwuje się poprawy moralnej środowiska akademickiego, a nawet są objawy postępującej degrengolady moralnej, i to także na najwyższych szczeblach. A jak wiadomo, ryba psuje się od głowy. Ci, którzy stoją na straży etyki, nader często uznają niecne postępowania za mało istotne, niewarte reakcji. Są kodeksy, ale nie ma monitoringu ich łamania i objaśnień, jak to powinno wyglądać. Nawet tzw. doskonali profesorowie ze szczytów hierarchii tłumaczą się, że skoro nie zostali pouczeni, jak mają postępować, nie czują się winni swoich przewinień. A winę zrzucają na ofiary swoich niecnych czynów, obrzucając je personalnym hejtem, unikając merytorycznych refleksji