Lewy prosty i prawy sierpowy

Na okoliczność wspomnień o Marcu ’68 mówi się o stratach, jakie poniosła polska domena akademicka. Setki akademików usunięto ze stanowisk z powodu pochodzenia, a także za wspieranie buntujących się studentów, z których wielu poszło w kamasze. Straty były i mówi się o ciosie w naukę polską. Raczej był to lewy prosty, bo największe straty ponieśli lewicowi profesorowie, z których wielu w młodości wspierało instalację komunizmu w Polsce i zadawało ciosy, i to prawe sierpowe, starej, konserwatywnej kadrze, jeszcze chowu przedwojennego, aby nie wpływała negatywnie na socjalistyczne wychowanie młodzieży. Często o tych ofiarach się zapomina, a wcześniejsi krzywdziciele funkcjonują jedynie w roli ofiar. Na ich miejsce, na stanowiska w nowo powstających instytutach, przychodzili sformatowani w ramach ZMP aktywiści, rugując z pozycji decyzyjnych wcześniejszych kierowników katedr. Tak przyspieszono wymianę kadr na właściwe, tym bardziej że ci nowi selekcjonowali młody narybek akademicki.