Wierzę, że jesteś dar Boga dla mnie…

„Mój Najsłodszy i Najdroższy Mietku! Znowu Twoja Panienka mówić »Hello«. Mam nadzieję, że jesteś zdrowy i że dostaniesz jeszcze bardzo dużo moich listów (ty biedny Kochanie). (…) Wierzę, że jesteś dar Boga dla mnie. Proszę Mietku nie zmieniaj się, ale kochaj mnie zawsze tak jak teraz. Spróbuję być taka, jak chcesz. Moja natura jest trudna, ale spróbuję, bo kocham Ciebie z całego serca. Codzień dziękuję Bogu za naszą cudowną, czystą i niewinną miłość i proszę, żeby pomagał nam, żeby zostało tak na zawsze. Dobranoc mój Słodki. Twoja Ireczka”.

To jest to, czego brakuje w podręcznikach historii – i tych szkolnych, i tych akademickich. Miłość, szczęście oraz zachwyt, ale też nienawiść, złość, zawiść, pragnienie zemsty. Uczucia, bez których nie można zrozumieć ludzkich działań i tych teraźniejszych, i tych przeszłych. Ludzkie dzieje nie są wyłącznie logiczne. Ludzkie dzieje są w znacznej części alogiczne, emocjonalne, nie ma w nich prostoty sylogizmów, jest plątanina uczuć i