Najgorsza ze wszystkich twarz zdrady

Na pokładzie dumnego brytyjskiego pancernika nazywającego się „Książę Walii”, 12 sierpnia 1941 roku, Franklin D. Roosevelt, 32. prezydent Stanów Zjednoczonych Ameryki, oraz Winston Churchill, premier Wielkiej Brytanii, podpisali deklarację nazwaną Kartą Atlantycką. W pierwszych trzech punktach Karty zdefiniowano wartości, w imię których toczona będzie wojna: żadnych roszczeń i aneksji terytorialnych bez zgody ludzi zamieszkujących te ziemie oraz respektowanie prawa każdego narodu do swobodnego wyboru ustroju, w którym chce żyć. We wrześniu Kartę zaakceptował Józef Stalin, a w ciągu następnych miesięcy przywódcy anglosascy, wciąż mieniący się obrońcami wolności i demokracji, zaczęli jej postanowienia ignorować. Środki prowadzące do celu stały się od niego ważniejsze. 

Do dziś część historyków usiłuje zrozumieć, w jaki sposób tyran, mający na sumieniu miliony ofiar mordowanych bez procedur sądowych, sojusznik Hitlera, przez prawie dwa lata dostarczający III Rzeszy surowce