Drużyna Trumpa

Pomimo kontrowersji związanych z nominacjami dla Tulsi Gabbard, Roberta Kennedy’ego Juniora czy Matta Gaetza, personalne wybory prezydenta elekta mogą budzić nadzieję, także z polskiego punktu widzenia. W kluczowych sprawach – polityki zagranicznej i bezpieczeństwa – skrzydło izolacjonistów zostało zmarginalizowane.

To nie jest rok 2016 – tak najkrócej można byłoby opisać proces kompletowania kandydatów do administracji 47. prezydenta USA. Pierwsza różnica to sprawność i tempo ogłaszania kolejnych nominacji. Po tym jak Susan Wiles – kluczowa osoba w kampanii Trumpa, której ten dziękował w wieczór wyborczy – została wybrana na szefową gabinetu, kolejne kandydatury zaczęły się sypać z niebywałą prędkością. 

Waltz, Rubio, Stefanik – panika i nadzieja

Nie mamy chaosu znanego z 2016 roku, z niekończącą się giełdą nazwisk, rozmowami w Trump Tower i kandydatami, o których sam Trump niewiele wiedział, wysuwanymi przez życzliwych i wpływowych ludzi w partii