Śpiewać każdy może, czyli parodia polskich elit

Rządy lewicowo-liberalnej koalicji stanowią kwintesencję najgorszych cech układu, na fundamentach których zbudowano III RP. Moralność Kalego, podwójne standardy, symboliczna przemoc i próba przekonania opinii publicznej, że tylko jedna strona ma prawo do publicznego wyrażania emocji i decydowania, co jest brzydkie, a co piękne, co prawdziwe czy fałszywe w debacie publicznej. Ale na naszych oczach hegemonia ideowa arbitrów elegancji III RP doznała – nareszcie – poważnych szkód.

Silent disco z „j..ć PiS” na „Campus Polska” nie miało oglądać światła dziennego. Ale warszawski radny Koalicji Obywatelskiej i sejmowy lobbysta (nie powinien łączyć tych ról), czyli Mikołaj Wasiewicz, w przypływie szampańskiej zabawy postanowił pokazać Polakom, jak świetnie bawi się lewoliberalna młodzież pod bokiem Rafała Trzaskowskiego. Co było dalej, dobrze już wiemy. Kilka typowych non apology (przeprosin, które wcale nie są przeprosinami), choćby w wykonaniu prezydenta Warszawy i Sławomira „