Nie zachowują się jak trzeba

Mija kolejna rocznica zamordowania przez komunistycznych oprawców Danuty Siedzikówny „Inki”, młodej, jeszcze niepełnoletniej dziewczyny, sanitariuszki z podziemia niepodległościowego, której słowa do swojej babci – „Zachowałam się jak trzeba” – stanowią przesłanie dla kolejnych pokoleń żyjących w zniewolonej, a także już wolnej Polsce. Niestety rocznicom nie zawsze towarzyszy pogłębiona refleksja, a nawet ze smutkiem można powiedzieć, że także pamiętający o „Ince” nie zawsze są w stanie realizować w życiu jej przesłanie. Trudno się zachować jak trzeba. Częściej potrafią to młodzi, rzadziej akademicy. Do dziś są wśród profesorów/profesorek tacy, którzy tak piękne postaci jak „Inka” zaliczają do bandytów, zgodnie z nomenklaturą komunistyczną. Chyba nie są w stanie znieść jej przesłania, bo tak w życiu zachować się nie potrafią, więc jej i wielu jej podobnych nienawidzą. Nie chcą rozliczać się ze swoimi i swoich przodków postawami w czasach „Inki” (i późniejszych). Robiący kariery