Pałka na Rafałka

Prezydent Warszawy przypomina dziś piłkę, z której zeszło powietrze. Nieelegancko mówiąc, wygląda jak kapeć albo flak. Nawet przydomek „dupiarz” zmienił sens, bo nie oznacza już bowiem przebojowego zdobywcy serc niewieścich, ale raczej takiego, kto sam daje... Warszawa miała w swej historii różnych prezydentów. Złych, dobrych i takich sobie, miała też prezydentkę, która także skończyła jak dętka. Byli też ojcowie miasta narzuceni przez zwierzchność, którzy mimo to zapisali się we wdzięcznej pamięci Warszawiaków: Rosjanin Starynkiewicz – jedyny funkcjonariusz zaborców, który ma w stolicy swój plac, czy komisarz z ramienia sanacji Stefan Starzyński, który trafił do panteonu narodowej chwały. I to nie tylko za heroizm we wrześniu 1939 roku. Ekstremalne sytuacje są tyglem, gdzie ludzie wybitni się hartują, a nędzni rozpuszczają. Przykład z Nowego Jorku: Rudy Giuliani. Gdyby nie 11 września, odszedłby w niesławie. A co by zrobił Rafałek, gdyby wróg doszedł do Wisły – uciekłby do