Trudno już kopnąć w pokrzywy

Wychodząc w sobotę rano na polską wieś, słychać warkot. Korzystając z wolnego, ludzie włączają kosiarki i strzygą swoje piękne trawniki. Golą wszystko do zera. Dziś nikt już nie pamięta pnących się na wysokość człowieka pokrzyw. Czy to jednak dobrze?

Moje pokolenie raczej kojarzy pokrzywy z czymś przykrym. Bowiem to nic przyjemnego poparzyć się tą rośliną. A okazja zawsze się znalazła. Boisko Błyskawicy Lucień położone było w parku. Jedną z pułapek czyhających na graczy były rosnące za linią bramek pokrzywy. Każdy niecelny strzał oznaczał, że trzeba było odgarniać te kłujące rośliny, by znaleźć piłkę. Nie wiem, czy istnieje w Polsce taki idiom, ale „kopnąć w pokrzywy” oznaczało w Lucieniu dość poważnie przestrzelić nad bramką. Inny powszechnie stosowany brzmiał: „zarosnąć jak krajzega pokrzywami”. Nigdy nie słyszałem tego powiedzenia poza granicami mojej wsi. Skąd się wzięło? Prawdopodobnie chodzi o to, że wokół tych maszyn do cięcia drewna zbierają się resztki drewna, kory