Ziemkiewicz na bis

„Jakie piękne samobójstwo”

Rafał Ziemkiewicz Fabryka Słów, Warszawa 2025

W zasadzie nie recenzuję powtórek, nawet jeśli noszą podtytuł „wydanie nowe poprawione”, ale w wypadku pracy „Jakie piękne samobójstwo?” odstępuję od tej zasady. Ziemkiewicz to jednak Ziemkiewicz, mimo jego fobii antypiłsudczykowskich, a pytania o nauki dla Polski wypływające z II wojny światowej zostaną przedmiotem sporu zapewne na zawsze. 

Rafał, mieniący się realistą, atakuje obóz sanacyjny w wielu wypadkach słusznie, podsuwając hipotezę, że gdyby rządziła endecja, nie byłoby zamachu majowego i rok 1939 wyglądałby inaczej. Moim zdaniem gorzej. Polska sejmokracja, której karykaturą jest III RP, nadal pogrążałaby się w bałaganie, a jeśli pojawiłby się jakiś prawicowy dyktatorek, efekty byłyby jeszcze bardziej opłakane. Co do pytania o możliwy sojusz z Hitlerem – w 1938 roku jeszcze nie ludojadem w rodzaju Stalina, tylko umiejętnym graczem, próbującym stworzyć wspólną Europę pod