Giertych, warchoł totalny

Ale się porobiło. Polska rzeczywistość: neoprezydent zatwierdzony przez quasi-sąd, wybrany przez niby-naród, jest kwestionowany przez pseudopremiera, łżeministra i antyadwokata na oczach patopaństwa. Najlepiej symbolizuje tę sytuację Roman Giertych, stanowiący dziś jedną wielką karykaturę polityka. A jego metamorfoza z wszechpolaka na wszecheuropejczyka czy z lidera polskich rodzin w apologetę bezpaństwowych singli, powinna się znaleźć w podręcznikach psychiatrii klinicznej. Potomek zacnej rodziny okazuje się prawdziwym wyrodkiem, coś jakby zamieniono głowami Romana Dmowskiego z Bolesławem Bierutem.  Oczywiście otwarte pozostaje pytanie o inną metamorfozę: z sympatycznego trampkarza w ponurego zamordystę, której doświadczył sam Donaldinio. Teoria, że utracił nad nim kontrolę i że stał się zakładnikiem własnych ultrasów wygląda wręcz nieprawdopodobnie. Jan Maria Rokita, który lepiej zna słońce Peru niż ktokolwiek inny, charakteryzuje pierwsze półtora roku rządu 13 grudnia jako