W skórze leminga

Obudziłem się pewnego razu, nie bardzo wiedząc gdzie. Sądząc na pierwszy rzut oka, w miasteczku Wilanów, w dodatku nie we własnej skórze. Było mi trochę ciasno, wyczuwałem miękkie futerko, ale dopiero gdy wyjrzałem na ulicę, usłyszałem głosik dziecka: – Mamusiu! Popatrz, jaki piękny leming! Przynajmniej to jedno było jasne. Jestem lemingiem. Odczuwałem w dodatku dziwną słodycz, ponieważ mój dotąd cokolwiek chaotyczny świat cudownie się uporządkował. Nagle dostrzegłem, że rzeczywistość dookoła wypiękniała, a życie zrobiło się bardziej radosne.

Śmietnik mniej śmierdział, dziura w chodniku się nie powiększyła, a gość pędzący na motorze ścieżką rowerową mnie nie przejechał, chociaż mógł. Z billboardów i płotów patrzyły na mnie twarze kandydatów Koalicji do Parlamentu Europejskiego – rozumne,  bez nalotu zaściankowej słowiańszczyzny. Od razu przyszedł mi do główki tekst naszego wyznania wiary, powtarzanego pięć razy w ciągu dnia: „Nie masz pana nad Unię Europejską, a Donaldinio