Zbrodnia na miękko

Mniej więcej od czasów Chandlera zbrodnia przestała być opisywana elegancko, a przestępcy brutalni i bez zasad stali się coraz mniej podobni do ludzi honoru, wykreowanych przez filmy o włoskiej mafii. Kryminał przestał być zagadką w stylu Agathy Christie, a śledczy kolejnymi wcieleniami Sherlocka Holmesa, Herculesa Poirot czy Adriana Monka. Tym bardziej zaskakujące okazują się kryminały Jenny Blackhurst („Do trzech razy śmierć”), gdzie wprawdzie trup ściele się gęsto, ale przestępcze środowisko jest co najmniej oryginalne. Tworzą je bowiem kanciarze. I to nie specjaliści od afer korupcyjnych, lecz prawdziwi mistrzowie przestępczej iluzji. Taką jest grupa Franka Jacobsa, króla naciągaczy, operująca w turystycznym Brighton, gdzie orężem jest inteligencja, nie siła. Cieszący się oficjalnie statusem biznesmena Jacobs od lat znany jest policji, ale nigdy nie ma przeciw niemu dowodów. Swoista idylla trwa aż do chwili, kiedy zaczynają ginąć ludzie. Śledztwo prowadzi ambitna