Między ogniem a lodem

Najłatwiej zwiedzać Islandię przy pomocy symulatora imitującego w stopniu doskonałym lot ponad ową niezwykłą wsypą, zwłaszcza że towarzyszą mu porywy wiatru, krople deszczu i gwałtowne przechyły dostarczające wrażeń, które trudno przeżyć w realu.

Bezkresne zielone doliny, grzbiety skalne, z których spadają pieniste wodospady, olśniewające lodowce… Tu i ówdzie pędzą tabuny koni lub zrywają się gromady ptactwa. Cała republika liczy niewiele ponad 350 tys. mieszkańców, z czego ponad 7 proc. to Polacy. Są wszędzie. Wypełniają też katolicką katedrę w Reykjaviku – dwie z czterech niedzielnych mszy odbywają się w języku polskim. Trudno zresztą nazwać miejscową Polonię emigracją, zdecydowana większość deklaruje swój pobyt jako czasowy. Przychodzi to im tym łatwiej, że po pięciu latach zyskują prawo do emerytury. Większość tutejszych Polaków jest młoda. Podobnie jak wyspa, która wyłoniła się całkiem niedawno – 60 mln lat temu na styku płyt tektonicznych i nadal co