Ten marsz zawsze był żywiołem

Marsz Niepodległości 11 listopada jest inicjatywą niejako spontaniczną. Wybuchł w okresie, gdy władze uprawiały pedagogikę wstydu, i był masowym protestem przeciwko takiej – lokajskiej – postawie. Polacy nie godzili się ze swoim portretem w krzywym zwierciadle, który forsowały główne media i politycy.

Potem organizację i opiekę nad tą, ciągle rozwijającą się, imprezą przejęły różne stowarzyszenia i grupy polityczne. Szczerze mówiąc, niewiele mnie to obchodzi i nie zamierzam wnikać w durne (agenturalne?) konflikty, jakie zapanowały w tym środowisku. 

Marsz zawsze był spontanicznym gestem setek tysięcy Polaków, którzy mieli potrzebę identyfikowania się z Polską i jej symbolami. Od samego początku marsz był też solą w oku środowisk, które nigdy z polskością nie czuły się związane, a nawet przeciwnie – uważały polskość za powód do wstydu lub „nienormalność”. Nie dziwi mnie zatem, że od początku istnienia tej imprezy wrogiem jej było środowisko „Gazety Wyborczej”. To