Nieludzka Europa (pamiętnik mojego wnuka)

Był przepiękny poranek 9 czerwca 2034 roku. Tego dnia wyprowadziłem na spacer dziadka Marcina, który wprawdzie ciągle zachowywał nie najgorszą kondycję, ale nie potrafił odnaleźć się w mieście, w którym, jakby nie było, spędził całe dotychczasowe życie. Myliły mu się nazwy ulic – na rondo Waginy nadal mówił Waszyngtona, plac Europy nazywał placem Zwycięstwa lub Piłsudskiego, na placu Legalnej Prostytucji rozglądał się za Konstytucją.

Uspokajał się, kiedy znalazł się przy znajomym Pałacu Kultury i Nauki im. Prezydenta Rafała T., który zmarł wkrótce po inauguracji, przytłoczony ciężarem swojego autorytetu. A w Warszawie atrakcji było co niemiara. Dawne pomniki zastąpiły instalacje – w Łazienkach zamiast Chopina stał słój złożony z 165 gatunków ekskrementów wydalonych przez przedstawicieli wszystkich płci, Mickiewicza zastąpiła Olga Tokarczuk (nago). Spacer kończyliśmy zwykle przy placu Donalda Zbawiciela, pod wielkim meczetem z dwoma minaretami. Dalej zaczynała się pierwsza