RAFAŁ ZIEMKIEWICZ

Z Jackiem znaliśmy się dość luźno, ale oczywiście spotykaliśmy się, pracując w jednej redakcji. Nasze relacje polegały, przyznam, głównie na jego czepianiu się moich tekstów.

Nie da się ukryć, że Jacek miał trudny charakter, co przejawiało się tym, że niemal obsesyjnie potrafił wytykać adwersarzom najdrobniejsze szczegóły. Ale właśnie dlatego był tak ciekawy, gdy się go czytało. Niewątpliwie posiadł ogromną wiedzę, wyszperaną gdzieś w czeluściach bibliotek, i to czyniło go publicystą tak nietuzinkowym.

Ale to „czepianie” nigdy nie wynikało z niechęci osobistej. Po prostu sam pisał rzeczy, których był absolutnie pewien, na podstawie wiedzy, do której sam doszedł ciężką pracą i szalenie go irytowało, gdy ktoś coś mylił, mieszał, plątał.

Niewątpliwie był człowiekiem niepowtarzalnym, wyjątkowym. Nie widzę dziś nikogo, kto by tak postrzegał świat i pisał w podobny sposób. Szanowałem jego opinie, nawet jeśli wydawał mi się momentami niesamowitym szczególarzem.

Z cech osobistych – powszechnie znany był jego heroiczny, wręcz obsesyjny stosunek do palenia. Im bardziej go zakazywano, tym bardziej ostentacyjnie palił, bo przecież nie będzie mu jakaś komuna zabraniać tego, co lubi, co leży w granicach jego wolności osobistej.

Najważniejsze i najcenniejsze w jego pracy było niezwykle wnikliwe śledzenie spraw światowych. Doskonale wiedział, kto jest kim, kto, kiedy, co i o kim powiedział. Pisał o tym od kilkudziesięciu lat i była to publicystyka na najwyższym poziomie. W sprawach krajowych oczywiście też miał własne zdanie, ale tu byli inni, którzy mogli z nim rywalizować. Natomiast w dziedzinie polityki zagranicznej, w opisywaniu i analizowaniu tego, co dzieje się w Europie czy w Stanach Zjednoczonych, był bezkonkurencyjny. Kiedyś w erze przedinternetowej obowiązywała zasada, że dziennikarz cały swój warsztat powinien nosić w głowie. I on był żywą realizacją tej zasady.

Będzie mi brakowało jego czepliwości.

PIOTR SEMKA

Jego bezkompromisowość była postawą człowieka, który martwi się o polską wolność. Który nie potrafi pojąć, dlaczego tak wielu Polaków nie ceni daru niepodległości. To wypalało jego zdrowie. Niechaj jego troska o polską wolność przejdzie na nasze sumienia.

Odszedł Jacek Kwieciński. Gdy zetknąłem się z nim w „Gazecie Polskiej”, szybko dowiedziałem się od kolegów z redakcji, że był synem kogoś wyjątkowego. Urodził się w 1943 r. jako syn podpułkownika Wincentego Kwiecińskiego, przedwojennego oficera, który w 1944 r. został szefem kontrwywiadu okręgu AK Warszawa. Po wojnie jego ojciec nie złożył broni i uczestniczył w antykomunistycznym zbrojnym oporze, jako członek III zarządu Stowarzyszenia Wolność i Niepodległość. Aresztowany przez UB w 1947 r., wyszedł na wolność jako jeden z ostatnich dopiero w kwietniu 1957 r.

Nigdy nie odważyłem się wypytywać pana Jacka o lata PRL, gdy Żołnierze Wyklęci i ich rodziny byli obywatelami drugiej kategorii. Zawsze wydawało się, że jest jeszcze na to czas. Dziś żałuję swojego braku zdecydowania – jeszcze jedno świadectwo z lat PRL pozostało niezapisane.

Mogę tylko podejrzewać, że zepchnięcie jego ojca na margines wpłynęło na jego bezkompromisowy antykomunizm.

W latach 80. związał się ze środowiskiem nieco zapomnianej dziś Liberalno-Demokratycznej Partii Niepodległość. Jacek Kwieciński wydawał pismo „Contra”, a następnie „Orientacja na prawo”. To był antykomunizm, który jednocześnie odkrywał liberalizm epoki Ronalda Reagana. Pan Jacek odrzucił okrągły stół i wybory 4 czerwca. Intuicja, która kazała mu zachować dystans wobec nieprawego początku III RP, nie zawiodła go. Im bardziej odkrywał uwikłania i brak dekomunizacji Polski po 1989 r., tym większą czuł gorycz i rozczarowanie. Raz tylko mógł poczuć, że niepodległa Rzeczpospolita spłaca dług jego ojcu. Było to 15 sierpnia 2008 r., kiedy prezydent Lech Kaczyński wręczył mu Order Orła Białego, jakim odznaczono jego ojca.

Przerażała go obojętność Polaków akceptujących bylejakość III RP. Nie potrafił spokojnie myśleć i pisać o elitach szydzących z narodowych tradycji.

Zaimponowała mu Ameryka Ronalda Reagana, który w latach 80. nie wahał się nazwać ZSRS mianem „imperium zła”. I tak samo jak bolała go słabość III RP, tak irytował się, gdy Barack Obama wieszczył „reset” w relacjach z Rosją Putina.

Jego bezkompromisowość była postawą człowieka, który martwi się o polską wolność. Który nie potrafi pojąć, dlaczego tak wielu Polaków nie ceni daru niepodległości. To wypalało jego zdrowie. Niechaj jego troska o polską wolność przejdzie na nasze sumienia.

JÓZEF DARSKI

Jacek był wybitnym intelektualistą, ale jednocześnie człowiekiem niezwykle skromnym, uczciwym i bezkompromisowym, minimalistą z konieczności. Dla takich ludzi w Polsce nie ma miejsca. Dlatego żył w biedzie i na marginesie. Nie lubił żadnych fet ani przyjęć.

O Jacku usłyszałem od kolegi, który przyjechał do Paryża, gdzieś na przełomie 1987 i 1988 r. Mówił, iż istnieje taki człowiek, który ma dużo do powiedzenia i jest niewykorzystany w prasie podziemnej. Nie znałem wtedy oczywiście jego nazwiska. Gdy dowiedziałem się, co mówi i jak analizuje rzeczywistość, poprosiłem, by po powrocie do kraju skontaktował Jacka z kolegami z Liberalno-Demokratycznej Partii „Niepodległość”. Tak Jacek zaczął pisać do „Orientacji na prawo” i redagować „Contrę”, której pierwszy numer wydaliśmy w podziemiu w 1988 r., oraz krótszy „Biuletyn Contry”.

Po powstaniu rządu Mazowieckiego koledzy zastanawiali się, z jakim ugrupowaniem się połączyć. Pamiętam, że były wówczas rozmowy z Tuskiem i KLD. Jacek zauważył, z kim mamy do czynienia, i zablokował to posunięcie, a cieszył się ogromnym autorytetem w naszym środowisku.

Po raz pierwszy spotkałem Jacka w Londynie na jakimś kongresie chyba w 1989 r. Gdy w 1990 r. odwiedziłem Polskę Mazowieckiego i dyskutowaliśmy o strategii, Jacek uwierzył w dekomunizację obiecywaną przez Wałęsę. Miałem diametralnie przeciwne zdanie. Dla mnie Wałęsa i Mazowiecki byli dwoma skrzydłami tego samego obozu prosowieckiego w Polsce. Jacek zaangażował się emocjonalnie, uwierzył, że Polska będzie wreszcie wolna i… swoje poparcie dla Wałęsy odchorował. Nie mógł sobie przez wiele lat wybaczyć tej naiwności.

Kiedy powstawała „Gazeta Polska”, akurat byłem w kraju, i Jacek powiedział mi o propozycji Piotra Wierzbickiego. Wahał się, nie miał pewności, czy to dobre miejsce. Uważałem, że dla niego to doskonała i jedyna szansa, by wreszcie zaistnieć.