Dorobkiewicze na śmierci i niewolnictwie próbują nas umoralniać

Walka o odszkodowania za dewastację polskiego społeczeństwa i polskiego państwa podczas II wojny światowej to jedno z najważniejszych zadań, które stoi dziś przed Rzeczpospolitą. Ma wymiar moralny i symboliczny – za zbrodnie, grabieże i zniszczenia należy się zadośćuczynienie. 

To porządkuje świat, daje ofiarom poczucie sprawiedliwości, a agresorom pozwala lepiej odczuć ciężar win. Ale jest też wymiar polityczny – państwo napadnięte i przez to poniżone pokazuje swą sprawczość i odrodzenie swej pozycji na arenie międzynarodowej. I jest oczywiście kontekst ekonomiczny, którego w żadnym razie nie można się wstydzić czy wyrzekać. Otóż jest dokładnie tak, iż niemiecka barbaria potężnie nas, Polaków, zubożyła i mamy święte prawo domagać się rekompensaty. Ona nigdy nie będzie pełnym odszkodowaniem, ale ma być na tyle odczuwalna, by stworzyć nam szansę na choćby częściowe „odrobienie” strat. Niemcy będą używać wszelkich argumentów, by nas, Polaków, zniechęcić. To