Nie złamiecie nas!

W ubiegłym tygodniu miałem okazję towarzyszyć panu prezydentowi w modlitwie w niezwykle ważnych miejscach, które są świadectwem, czym dla Polaków – nawet w najbardziej dramatycznych okolicznościach – pozostawały wiara, wspólnota i ojczyzna. 

Najpierw modliliśmy się w Rumunii nieopodal Braszowa, na mszy św. polowej odprawionej w cieniu karpackich lasów, przy kamiennym ołtarzu zbudowanym przez polskich uchodźców wojennych w 1940 roku. Powstał z potrzeby serca, nie z rozkazu dowództwa ani z inicjatywy duchownych. Nasi żołnierze i cywile sami zebrali kamienie i dzień po dniu wykonywali dekoracje. Ołtarz zdobiły wizerunek Matki Bożej Królowej Polski oraz nasi święci patronowie: Stanisław Kostka i biskup Stanisław ze Szczepanowa. Wygnańcy z dala od ojczyzny zbudowali sacrum w piekle wojny. Postawili ołtarz, który stał się manifestem wykutym dłutem i sercem, że nawet w obozie internowania można znaleźć siłę, by zbudować coś większego niż tylko schronienie: duchowe centrum.