Dziecko trupa z Holocaustu. Teatralna premiera w Muzeum Powstania Warszawskiego

„Nazywam się Tamara Biakow i jestem legendą” to umiarkowany w formie, lecz potężny w przekazie spektakl Ewy Błaszczyk na podstawie tekstu Jacka Góreckiego, wystawiony w Muzeum Powstania Warszawskiego w ramach obchodów 77. rocznicy wybuchy powstania. 

Obchody rocznicy Powstania Warszawskiego przyzwyczaiły do sięgania przez twórców po realne historie i wstrząsające wspomnienia. Ale z pewnością wykorzystanie fikcji otwiera ogromne pole do dość swobodnej opowieści o traumach wojny, które zbierają żniwo przez wiele dekad i naznaczają bólem kolejne pokolenia. Traumach, których nie sposób wyleczyć.

Tamara Biakow urodziła się w getcie. Ocalił ją ojciec kat, który uprzednio zgwałcił matkę dziewczynki – Żydówkę. Kobieta przed śmiercią „naznaczyła ją imieniem Tamara”, a wojna zostawiła jej traumę, która nie pozwoliła bohaterce odnaleźć się zarówno w świecie, jak i w relacjach z innymi, a nawet we własnym ciele. Ciemniejszy odcień skóry dziewczynki, a potem