Przy kawusi o Powstaniu

W sierpień wchodzimy od lat w ten sam sposób – dyskutując o Powstaniu Warszawskim. Wydawałoby się, że kilkanaście lat temu doszliśmy do nie tak wcześniej oczywistej zgody wokół faktu, że rocznica Powstania to moment wart uczczenia, tak jak godne uczczenia jest poświęcenie walczących.

Z tym ostatnim nie zgodzić się nie wypada nawet stałym krytykom decyzji o rozpoczęciu tego wielkiego zrywu okupowanej Warszawy. Krytycy ci uważają, że właśnie 1 sierpnia jest najlepszym momentem na ocenę tego wydarzenia i jego konsekwencji, ich oponenci twierdzą, że to moment najgorszy. Sporem tym żyjemy niekiedy mocniej niż samym jego przedmiotem, przynajmniej w niektórych zaułkach internetu. I też chyba nikt nikogo nie przekona, gdy naprzeciw siebie stoją zwolennicy tradycji romantycznej, wzmocnieni argumentem o nieuchronności wybuchu (formułowanym choćby przez prof. Witolda Kieżuna), i sympatycy idei pragmatycznej realpolitik, odmieniający przez wszystkie przypadki słowa „