Marcin Wolski

Marcin Wolski
Urodzona w 1958 r. w Nowym Jorku jako Anna Mazepa, córka ukraińskich dyplomatów, stała się symbolem i nieugiętym liderem w kurczącej się strefie wolnego słowa. Była honorem i sumieniem współczesnej Rosji. Pojawiała się wszędzie tam, gdzie być powinna – na froncie walki z korupcją, za co w 2001 r. otrzymała nagrodę rosyjskiego Stowarzyszenia Dziennikarzy Złote Pióro, w miażdżonej Czeczenii, której poświęciła swoją książkę „Druga Wojna Czeczeńska”. W trakcie tragedii w Teatrze na Dubrowce uczestniczyła w negocjacjach, a potem demaskowała kłamstwa władzy, docierając do Chanpaszy, uczestnika grupy terrorystycznej, a zarazem współpracownika Kremla, jednego z niewielu świadków, którzy przeżyli. Usiłowała dotrzeć do oblężonej szkoły w Biesłanie, ale zasłabła w samolocie, prawdopodobnie...
Marcin Wolski
Powiedziałem, że jako satyryk powinienem się cieszyć. Ale wyłącznie potencjalnie, cóż bowiem, że materiałów do szopek, audycji czy widowisk satyrycznych moc. Nie nada ich żadna telewizja, nie puści żadne radio, których twarzami pozostaną Kuba Wojewódzki, Szymon Majewski i żałosne stadko z „Bielma kontaktowego”. Oczywiście, trzeba robić swoje, tyle że droga stroma, pod górę, a rzeczywistość skrzeczy, że „lepiej już było”. W dodatku zawodowemu prestiżowi błazna cios zadaje błazen-amator. W Sejmie. PS A wybory w Polsce po raz kolejny wygrali Niemcy. W 2005 r. Tusk poległ dzięki dziadkowi w Wehrmachcie, a 2011 r. wygrał dzięki Angeli (i Stasi).
Marcin Wolski
Praca Adama Sosnowskiego poświęcona ostatniej z wyżej wymienionych, a zatytułowana „Sumienie i polityka” jest po trosze albumem, po części biografią. Biografią Zuzannny i Janusza – pary przedstawicieli pokolenia pięćdziesięciolatków, których świadome życie przypadło na niezwykły okres zawarty między radosnym dźwiękiem dzwonu Zygmunta, zwiastującym wybór naszego rodaka na stolicę Piotrową, a porankiem 10 kwietnia 2010 r., gdy ten sam dzwon bił na znak żałoby i rozpaczy. Jest to opowieść o dojrzewaniu jednostek i całego społeczeństwa, otrząsaniu się z komunizmu, zrywie Solidarności i NZS-u, konspirze lat 80., wreszcie budowaniu III Najjaśniejszej wraz ze wszystkimi towarzyszącymi jej nadziejami i rozczarowaniami. Opowieścią o małżeństwie i rodzicielstwie, blaskach i cieniach życia...
Marcin Wolski
Oczywiście trudno czepiać się człowieka, który chce dobrze, ale ma pecha. Warto jednak przypomnieć Napoleona, który przed nominacją oficera na generała, a tym bardziej marszałka, zwykł pytać (i pewnie potem sprawdzać), czy kandydat ma szczęście. Pechowcy mieli przechlapane. Stąd wniosek, żeby otaczać pechowców ochroną, sympatią, wsparciem, ale nie wybierać ich na stanowiska poważniejsze niż dozorca orlika, sprzedawca damskiej galanterii czy hodowca papryki. Za dużo nas to wszystkich kosztuje. Jest taka anegdota o trzech więźniach, z których każdy otrzymał od dyrekcji zakładu dwie lite kulki. Francuz szybko nauczył się nimi żonglować, Anglik wymyślił grę o skomplikowanych regułach i pasjonującym przebiegu. A Polak?... Jedną zgubił, a drugą zepsuł. Istnieje podejrzenia, że znamy...
Marcin Wolski
„Czarny Sakrament” Dawida M. Kiely’ego i Christiny McKenna, opatrzony podtytułem „prawdziwe historie opętań i egzorcyzmów”, ma sporo cech literatury sensacyjnej, napięcie, grozę, żywość narracji. Jednak jej główna zaleta polega na tym, że opowiada o zdarzeniach autentycznych. Bohaterami są dwaj wiekowi duchowni, przedstawiciele dwóch odłamów chrześcijaństwa – protestancki kanonik William Lendrum i katolicki mnich Ignacy McCarthy, dowodzący, że w walce ze wspólnym wrogiem podziały religijne schodzą na plan dalszy, a procedury postępowania przy wypędzaniu szatana są podobne, jeśli nie identyczne. Praca została udokumentowana licznymi zeznaniami rodzin, świadków, a także ofiar opętania. Wbrew obiegowym opiniom obrzędy egzorcyzmów nie są sposobem na „wyłudzanie pieniędzy od maluczkich” czy...
Marcin Wolski
Pisze więc sobie o Michniku, posługując się własną definicją dżentelmena. „Jest to facet, który umie grać na trąbie, ale nie gra. W świetle tej definicji Adam Michnik nie jest dżentelmenem ani od przodu, ani od tyłu. Gra na trąbie, choć nie umie”. Bywa też prorokiem, świętując rocznicę pamiętnej wizyty, o której mówił: „Przychodzi Rywin do Michnika, a Michnik też Rywin”. Postulował powstanie obywatelskiej, wolnej od wszelkich nacisków komisji śledczej do zbadania afery Rywina w składzie: Adam Michnik, Leszek Miller, Robert Kwiatkowski, Aleksandra Jakubowska, Włodzimierz Czarzasty i Lew Rywin. Cóż! Wizja ta ziściła się w postaci komisji hazardowej z Sekułą na czele! A ileż spostrzeżeń felietonisty ma charakter ponadczasowy – „Polacy nie są lepsi od swoich polityków, ani politycy nie są...
Marcin Wolski
Inne czołowe twarze rządzącego układu wolą się nie pokazywać publicznie, żeby nie drażnić ludzi, co ułatwia działanie Palikotu (bądź Paliktowi – nie wiem, jak się to odmienia, bo wobec tej postaci reguły mowy polskiej zawodzą). Nie dziw, że w trudnych sytuacjach rodzi się pokusa odwołania do mocy nadprzyrodzonych. Niestety osobisty telefon do Pana Boga ma jedynie ksiądz Natanek i nie udostępni go części hierarchii zaprzyjaźnionej z PO. Pozostaje więc druga strona. I w tym kontekście należy widzieć zatrudnienie emisariusza Behemota w telewizji publicznej. Można powiedzieć, że jest to program pilotażowy. Łatwo sobie wyobrazić zatrudnienie innych czartów w charakterze oficerów prowadzących. Przecież tylko Mefistofeles mógłby pomóc ministrowi Grabarczykowi, a Belzebub wspomnianemu wyżej...
Marcin Wolski
Otóż są. Biblioteka Encyklopedii Solidarności prezentuje pierwszy tom wspomnień Andrzeja Rozpłochowskiego. W roku 1980 ów młody pracownik z lokomotywowni Huty Katowice (sztandarowej wielkiej budowli socjalizmu, w której honorowym członkiem organizacji partyjnej był sam Leonid Breżniew) staje na czele komitetu strajkowego, psując plany władzy kreującej na przywódcę niejakiego Marka Fabrego. Jako prawdziwy trybun ludowy zostaje przywódcą Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego i w jego imieniu podpisuje 11 września tzw. porozumienia katowickie, czwarte z wielkich porozumień. Inspirator i wielki zwolennik jednolitej struktury regionalnej wchodzi we wrześniu 1981 r. w skład Krajowej Komisji Porozumiewawczej. Zyskuje tam opinię radykała, jako pierwszy żąda wyprowadzenia PZPR z zakładów pracy....
Marcin Wolski
A co z tego wyniknie i jak będzie wyglądała rzeczywistość naszych wnuków i prawnuków, można się dowiedzieć, czytając program Bractwa Muzułmańskiego, przygotowującego się do przejęcia władzy w Egipcie. Po pierwsze, zostaną zakazane stroje plażowe, po drugie, będzie wprowadzona całkowita prohibicja, a po trzecie, zabroni się zwiedzania zabytków z czasów przedislamskich, a piramidy i sfinks zostaną zasłonięte. Dobrze, że nie wysadzone w powietrze, jak to uczynili talibowie z posągami Buddy w Afganistanie. Piękna perspektywa, siedzieć na dywaniku, o suchym pysku, (w przypadku kobiet w zasłonie na twarzy), dukając sury Koranu na przemian z dynastiami władców muzułmańskich, mając za oknem Notre Dame czy kościół Mariacki w pokrowcu.
Marcin Wolski
We wszystkich przeczytanych przeze mnie powieściach cyklu życiem Reachera rządzi przypadek. W ostatniej, „61 godzin”, najbardziej ryzykownym posunięciem jest zabranie się na łebka do turystycznego autobusu z wycieczką emerytów. Autobus wpada w poślizg na oblodzonej drodze w Północnej Dakocie, wskutek czego Reacher ląduje w miasteczku Bolton, żyjącym w cieniu wielkiego więzienia. Pomaga w ewakuacji emerytów, a miejscowa policja postanawia wykorzystać go do pilnowania świadka mafijnej transakcji, na którego może być przeprowadzony atak. Sytuację komplikuje to, że na mocy umowy między zakładem karnym a szeryfem w wypadku alarmu w więzieniu wszyscy policjanci muszą porzucić swoje zajęcia i stawić się w wyznaczonych punktach, co oznacza, że wiekowa bibliotekarka pozostaje bez ochrony......
Marcin Wolski
Stosunkowo najbliższy pierwowzoru był Lech Wałesa, choć wówczas, gdy „salon” przyklejał mu taką łatę, w dziecinnej nieświadomości byłem gotów pazurami o niego walczyć. Ale i tu są różnice. Wałęsa działał i „kalkulował”, Dyzma pozwalał się nieść fali, choć, trzeba przyznać, obaj potrafili ograć swoich kolejnych mocodawców. Różnica zasadnicza jest inna – Nikodem znał granice przyzwoitości i zaofiarowanego mu fotela premiera jednak nie przyjął... Poza tym Dyzma to nie najlepszy przykład na czasy postpolityki. Jego współcześni odpowiednicy to młodzi karierowicze odpowiednio podczepieni, teflonowi, gładcy, wymowni. Ciekawe, jak wyglądałaby powieść pt. „Kariera pana Siemoniaka”. Czego ten facet dokonał, co jest jego specjalnością? Był już w telewizji, w radiu, w MSW, teraz jest w armii....
Marcin Wolski
Autor uwypukla dwa podstawowe nurty: tradycję templariuszy, których części jakoby udało się zbiec do Szkocji, gdzie po syntezie z miejscową masonerią miała stworzyć podstawę tzw. rytu szkockiego, i Zakon Syjonu – różokrzyżowców będących podporą brytyjskiego purytanizmu. Trzy wielkie rewolucje – brytyjska, amerykańska i francuska – są zdaniem autora wynikiem działania owych niewidzialnych bractw, przy czym za twórcę masonerii zostaje uznany Francis Bacon, choć jej właściwie zręby powstaną dopiero sto lat później. Poważną rolę odgrywają też Żydzi – według Haggera, kaźń Karola I to odwet za wypędzenie narodu wybranego z Wielkiej Brytanii, a pieniądze Rotszylda odegrają też niemałą rolę w rewolucji francuskiej, egzekucja Ludwika XVI jest natomiast odwetem po stuleciach za stracenie wielkiego...
Marcin Wolski
Nie wiadomo, gdzie i kiedy zmarł. Jan Nowak-Jeziorański, który jako dyrektor Radia Wolna Europa musiał mieć z nim kontakt, stwierdził w 1993 r., że Światło umarł parę lat wcześniej. Co robił przez ponad ćwierć wieku, czy rzeczywiście prowadził koszerną jatkę, czy założył nową rodzinę? Ze starą nie kontaktował się nawet wówczas, gdy w komplecie znalazła się w Izraelu. A może – jak głosiły plotki – został zlikwidowany przez tych, których zdradził? A w ogóle kim był? Syjonistą nawróconym na komunizm? Przewerbowanym agentem? Figurą w skomplikowanej grze Sowietów? Jeden z czytelników artykułów Paczkowskiego napisał dosadnie: „Dla mnie Światło miał tylko jedną twarz – wredną twarz sowieckiej kanalii, która od dawna gnije już na śmietniku historii”. Jednak to stwierdzenie, choć prawdziwe, nie...
Marcin Wolski
Idea była ambitna, ale bardzo na wyrost. Pod koniec XV wieku Moskwa, zapyziały gródek na skraju Słowiańszczyzny, wysługujący się Mongołom i uzależniony od jarłyku, dopiero co uzyskiwała suwerenność. W 1478 r. Iwan III ogłosił się carem, a dwa lata później odmówił płacenia daniny Tatarom. W „zbieraniu ziem ruskich” miał poważnego konkurenta w postaci Litwy (Witold omal nie zdobył Moskwy), a Wielki Nowogród stanowił ciekawą demokratyczną alternatywę dla ruskiego samodzierżawia. Kremlowi jednak dopisywało szczęście – na przełomie XV i XVI stulecia mrozy zdziesiątkowały Wielką Ordę, a zdobycie przez Iwana Groźnego tatarskiego Kazania otworzyło przed jego państwem bezkres aż do Pacyfiku. Podobną szansę w skali kontynentu otrzymali jedynie Amerykanie. Od Iwana Groźnego imperium staje się...
Marcin Wolski
Z kolei felietony z okresu przełomu 1990–1991 oddają nie tylko znakomicie klimat tamtego czasu, ale też dokumentują sporo rozczarowań autora, najpierw wobec „pierwszego niekomunistycznego premiera” Tadeusza Mazowieckiego, później do obdarzonego wielkim kredytem zaufania Lecha Wałęsy. Wkrótce potem obrywa się Janowi Olszewskiemu za dążność do dekomunizacji. Kisiel jest wówczas przede wszystkim wolnorynkowcem, marzy mu się prywatyzacja i reprywatyzacja, szerokie otwarcie dla kapitału zagranicznego, a znienawidzony przez naród Leszek Balcerowicz wydaje się zbyt mało konsekwentny. Popiera Kongres Liberalno-Demokratyczny, ale jednak coś mu się w tej formacji nie podoba... Czytając wspomniany tom, stale miałem przed oczyma pytanie: gdzie dzisiaj byłby Kisiel? Co by publikował? Komu...
Marcin Wolski
Wbrew teoretykom prawa przestępcy bardzo starannie kalkulują, czego dowodem może być nawet znany wierszyk: „Rok nie wyrok, dwa lata jak dla brata”. I zawsze (choć nie zawsze w pełni skutecznie) działała na wyobraźnię możliwość utraty życia, a zwłaszcza cień szubienicy. Także jasnowłosy Wiking doskonale przeliczył sobie ewentualne koszty swojej rzezi. „20 lat, a może…” – dźwięczało mu w uszach, kiedy repetował karabin. Autorzy zamachów w Madrycie już wyszli, a Bin Laden, gdyby zamiast kryć się po rozmaitych Tora-Bora, wyjechał do Skandynawii, byłby już na zwolnieniu warunkowym. Ale o karze śmierci nie wolno nawet dyskutować! Kiedyś przeceniano jej odstraszającą moc. W 1620 r., po zamachu na Zygmunta III, sprawca, niejaki Piekarski, został poddany straszliwemu rytuałowi: „Wpierw...
Marcin Wolski
Z Grishamem w ogóle dzieją się dziwne rzeczy – z jednej strony usiłuje sięgać na wyższą półkę, tworząc gnioty w rodzaju „Malowanego domu”, które zadęte na Caldwella, Caldwellem jednak nie są. Z drugiej, pisze chyba dla pieniędzy fabuły w rodzaju „Teodora Boone”, cienkie jak herbata trzeciego parzenia. Dawny Grisham z „Klienta”, „Raportu Pelikana” czy „Firmy” był przede wszystkim sprawnym konstruktorem fabuł, które podszywał doskonałą znajomością prawa i prawników. Nie próbował moralizować na siłę. W „Zeznaniu” idzie dalej, przekracza granicę prawdopodobieństwa – skazanym jest sympatyczny, młody Murzynek wrobiony w zbrodnię przez gliniarzy, prawników i polityków. Można mieć wiele krytycyzmu wobec Ameryki, ale jakoś nie chce mi się wierzyć w wykonanie kary śmierci na młodym facecie,...
Marcin Wolski
Ich opis jest porywającą opowieścią rozgrywającą się na wielu płaszczyznach w kręgu władzy, wśród elit artystycznych, wpierw gorliwie wspierających reżim, a potem go kontestujących, ale również w rzeczywistości kolejkowej, wśród kibiców sportowych. Opowieści nierzadko towarzyszy ówczesny żart czy satyryczny kuplet, jedyna i skuteczna broń zniewolonego społeczeństwa. Mamieni dziś jakże często reklamami „szyneczki jak za Gierka” otrzymujemy rzeczywisty obraz tego pozornie „najweselszego baraku w obozie”, pozostającego wszak pokraczną krzyżówką więzienia z domem wariatów. Nie przypadkiem tom zaczyna rozdział poświęcony ucieczkom z socjalistycznego raju, od Stanisława Mikołajczyka po Ryszarda Kuklińskiego, a problem wolności czy dobra superrzadkiego, jakim był paszport „na wszystkie kraje...
Marcin Wolski
Wiele wskazuje na to, że mozolnie dopasowywali posiadane materiały do tezy, którą Rosjanie sformułowali już parę minut po katastrofie (złośliwiec wyznający „spiskowe teorie dziejów” powiedziałby, że nawet przed). Nie było to zadanie łatwe. Można rzec, żegluga między Scyllą i Charybdą to wypoczynkowy rafting w porównaniu z ewolucjami, jakie przyszło wywijać komisji. Jeśli przyjąć raport MAK-u za balon próbny, po reakcjach społecznych wiedziano już, że zwalenie całej winy wyłącznie na pilotów, ich pijanego dowódcę i ogarniętego samobójczą obsesją Najwyższego Zwierzchnika, nie przejdzie – w dodatku rykoszetem uderzy w organizatorów lotu, a także w osoby odpowiedzialne za wyszkolenie. Dlatego wycofano się z teorii nacisków, dopuszczono odrobinę winy Rosjan, ale nie tyle, żeby się za bardzo...
Marcin Wolski
Zainteresowania autorki i tematy są rozległe – od kulisów upadku cara, przez niezwykłe dokonania polskiej Maty Hari i Jamesa Bonda w jednym, czyli Krystyny Skarbek, po przerażające doniesienia ze współczesnego chińskiego „archipelagu Gułag”; nieodmiennie jednak przewija się w niej czerwona, rzadziej brunatna nić XX-wiecznego totalitaryzmu. Okazuje się, że pewne zdarzenia, zakrawając na żart z cyklu o Radiu Erywań, są faktami, jak choćby rola służb i hipnotyzerów podczas prestiżowych pojedynków szachowych. Zachowania genialnego Bobby’ego Fischera podczas słynnych rozgrywek w Reykjaviku z Borysem Spasskim nie wypływały z szaleństwa Amerykanina, on czuł, co się dzieje... I potrafił skutecznie przeciwdziałać. Od Lenina po Putina wywiad był najsilniejszą bronią Moskwy. Długoletnia...
Marcin Wolski
Dla Polaka emocjonalny związek z Czarnogórą jest oczywisty – za czasów Ludwika Węgierskiego, w południowej Europie zwanego Wielkim, żyliśmy w jednym państwie, później, kiedy o losie Bałkanów przesądziła bezsensowna śmierć Władysława Warneńczyka poległego w 1444 r., maleńka Czarnogóra stanowiła najbardziej wysunięty punkt chrześcijańskiego oporu przeciw islamskiemu imperium. Jeszcze w dzieciństwie, podczas przeglądania historycznych atlasów, zafascynowały mnie malutkie kolorowe wysepki (Raguza, czyli Dubrownik, Rodos i właśnie Czarnogóra) na tle jednolitego tureckiego morza. Pewnych punktów (np. twierdzy dominującej nad Kotorem) Turczyn nie zdobył nigdy. Najnowsza historia obeszła się z Czarnogórą dość łagodnie. Więcej zniszczeń przyniosło dramatyczne trzęsienie ziemi, w którym ucierpiała...
Marcin Wolski
O okresie tym wiela można by mówić, przy czem najciekawszy period przypadł, gdy regenturę i kanclerstwo wielkie wzięli bracia Jan i Bonawentura Niemojewscy, a minister porządku publicznego Maurycy Mochnacki wielką lustracyję zdrajców i jurgieltników zapowiedział. Atoli rządy te okazały się jeno epizodem. Kanclerz w wyborach na sejmikach przepadł, a jego brat Bonawentura zginął w wielkiej katastrofie pociągu przyjaźni, któren z mostu drogi żelaznej warszawsko-petersburskiej stoczył się w nurty Berezyny. Regent Niemojewski do Petersburga się był udawał, co nie w smak było nowemu kanclerzowi, margrabiemu Wielopolskiemu, ani carowi Władimirowi I – próbującemu imperium z zapaści podnieść. Władimir stanął zresztą na czele komisyji, wedle raportu której przyczyną katastrofy nie była bomba...
Marcin Wolski
Nie chciałbym być złym prorokiem, ale przeczuwam, że strzały, które padły na norweskiej wysepce, stanowią zapowiedź konfliktów, jakie dopiero są przed Europą. Gołym okiem widać, że wielokulturowość jest fikcją, a przez nieszczelne granice wlewa się na Stary kontynent fala ludzi młodych, szybko się mnożących, o odmiennych niż kultura Zachodu obyczajach i silnej tożsamości religijnej. Unia spętana własnymi frazesami o prawach człowieka pozostaje bezwolna, zdezorientowana, kombinuje na temat zamykania wewnętrznych granic. Pomysł, żeby odsyłać każdego nielegalnego emigranta tam, skąd przybył, a z pewnością nie ofiarowywać mu bezwarunkowego socjalu, to wciąż temat tabu. Obawiam się, że akty desperacji, podobne zbrodni młodego jasnowłosego Wikinga, którego pomnik byłby ozdobą każdego...
Marcin Wolski
Kiedy dostaliśmy do ręki paszport, a nasza waluta zaczęła być wymienialna, zakazany owoc stracił swój pociągający smak. W dodatku zbiegło się to z rozwojem masowej turystyki na świecie. Teraz praktycznie wszędzie można polecieć, zmalało też ryzyko, pod warunkiem że omija się kraje ogarnięte wojnami i rewolucjami. Zamiast w księgarni, lepiej wydać swoje pieniądze w biurze podróży. W dodatku telewizyjne kanały tematyczne typu „travel” czy „animal planet” sprawiły, że egzotyka jest na wyciągnięcie ręki. Zachłyśnięcie się możliwością zaliczania kolejnych miejsc z globusa z czasem przestało wystarczać, a ludzie, przynajmniej niektórzy, chcieli dowiedzieć się więcej o miejscach, w których byli, tym bardziej że z dostępnych przewodników mogli przeczytać głównie o zabytkach i klubach dla...
Marcin Wolski
Reszta to przyczyny zewnętrzne niezależne, wielowiekowe zaniedbanie, światowy kryzys i globalne ocieplenie. Nie bez znaczenia jest również opakowanie: niezależnie od samego produktu, reklamy telewizyjne wychowały tak społeczeństwo, aby reagowało na cechy zewnętrzne, np. uśmiech premiera, jego kurtkę, wystudiowane gesty. Ponadto psychologowie twierdzą, że istnieje coś takiego jak instynktowne odrzucanie oczywistej prawdy w obawie przed tym, co przynosi. Widać, że na ten syndrom jak na razie zapadła większość społeczeństwa. Kiedyś zapewne nastąpi masowe przebudzenie – oby nie po wyborach! Tak czy owak, nic nie może wiecznie trwać i trudno sobie wyobrazić, że za parę czy paręnaście lat głodny, zadłużony po uszy obywatel w niedogrzanej chałupie, do którego nie sposób dojechać,...
Marcin Wolski
Co interesujące, podobne morderstwa zdarzają się również w Kalifornii i jedno w Czechach. Czy jest przypadkiem, że właśnie wówczas bawił tam Unterweger? W dodatku (jako dziennikarz) bardzo interesował się pracą policji, a także penetrował środowisko prostytutek. Zacieśnia się krąg podejrzeń. Nie ma twardych dowodów, ale równocześnie nikt nie pasuje tak doskonale do wizerunku mordercy jak znany pisarz. Jego alibi są wątpliwe, za każdym razem znajduje się w pobliżu miejsca zbrodni, powtarza się modus operandi. Unterweger wie o akcji, ma jednak po swojej stronie prasę. Cóż trudnego przedstawić śledztwo jako policyjny spisek przeciw znanemu twórcy. Zagrożony aresztowaniem ucieka do Ameryki, ale i tam prowadzone jest dochodzenie. W dodatku, w odróżnieniu od starej Europy, w USA wykonywana...
Marcin Wolski
Dołączył do Arthura Rimbauda, do którego śpiewał „Rimbaud, aniele stróżu mój” i Henri de Toulouse-Lautreca, „co nogi miał za krótkie”. Żył intensywnie, pozostawił po sobie nie tylko – jak twierdzi legenda – legion fanów i nieutulonych w żalu wielbicielek, ale i mnóstwo wierszy i tekstów, których pierwszy tom pt. „Co to jest miłość” właśnie się ukazał. Ich lektura potwierdza, że mieliśmy szczęście żyć w złotym wieku polskiej piosenki, którą tworzyli Jeremi Przybora, Agnieszka Osiecka, Wojciech Młynarski i Jonasz Kofta – autorzy, których mógłby (gdyby o nich wiedział) zazdrościć nam świat. Przecież przy ich utworach teksty największych światowych gwiazd brzmią często zgoła grafomańsko. Sądzę, że historia literatury doceni ich przede wszystkim jako poetów, żywych, prawdziwych, reagujących na...
Marcin Wolski
Na prawdziwe dymisje był czas w ciągu 24 godzin po katastrofie, podobnie jak na decyzję, kto będzie prowadził śledztwo. Można się było poradzić Angeli albo pani Steinbach i dowiedzieć, że w sprawie tragedii pod Smoleńskiem nr 1 ówczesne władze niemieckie, mimo posiadania wszystkich dowodów w ręku, wolały powołać komisję międzynarodową ze Szwajcarem na czele, z udziałem polskich autorytetów z Generalnej Guberni. Ale jak już powiedziałem, nie moja sprawa – biorę urlop! Dwa tygodnie to niewiele czasu i teoretycznie wszystko się może zdarzyć – sondaże falują i niewykluczone, że pewnego dnia „zupa się wyleje”, ale pewnie jeszcze nie pod moją nieobecność. Polityka polska przypomina telenowele, dużo się dzieje, ale akcja nie posuwa się ani o centymetr. Chyba że kogoś jeszcze może interesować...
Marcin Wolski
Jerzy Kosiński (Lewinkopf), wbrew własnym opowieściom, wyjechał z Polski legalnie w 1957 r. Swoją legendę „męskiej Anny Frank, której udało się przeżyć”, zbudował na postawie autobiograficznego „Malowanego ptaka”, w którym opisał losy żydowskiego dziecka prześladowanego przez nieludzkich Polaków w dobie Holocaustu. W istocie właśnie dzięki Polakom cała jego rodzina bezpiecznie przeżyła okupację w Dąbrowie Rzeczyckiej. Co do samego „Malowanego ptaka” jest oczywiste, że Kosiński nie napisał go niczym „drugi Conrad” po angielsku. Nie do końca jest też pewne, czy w ogóle go napisał. Podobnie jego następne dzieła są w dużej mierze dziełem studentów ghostwriterów. Autor nie gardzi plagiatami – według publicystów „Village Voice” słynne „Wystarczy być” to przeróbka „Kariery Nikodema Dyzmy”. CIA...
Marcin Wolski
Naukowo nazywa się to badaniem „wytrzymałości materiału”. Ostatecznego celu tych zabiegów nie znam, ale dotychczasowe próby są imponujące, a wytrzymałość krajowego materiału niezwykła – iryd, platyna, w dodatku non iron, bez konserwantów... Ale kiedy pewnego dnia to wreszcie pęknie, nie będzie czego zbierać. Tylko owa wizja, skądinąd nieomal pewna, wcale mnie nie peszy. Premier pokonujący Bug wpław pod Terespolem i prezydent rozmawiający z portretami w Belwederze na dzień przed impeachementem – to news tylko na chwilę. Jeśli nawet pewnego dnia dotychczasowi władcy znikną, pozostaną przecież rozgrzebane drogi, stadiony, podpisane kontrakty, inflacja, stagnacja i rodacy, z których jedni będą wołać „a nie mówiliśmy”, a drudzy, „niczego takiego nie słyszeliśmy”. 
Marcin Wolski
Opowiedział fabułę, porównał z „Psami” i „Różyczką”, dał dobry tytuł „Oni mogą wszystko”, delikatnie zganił, że opowieść zrealizowana jest po amerykańsku (to akurat uważam za komplement, bo obecnie żadna inna szkoła w filmie popularnym się nie liczy). I wszystko. Tymczasem wydarzenie, jakim jest ten film, daleko wykracza ponad możliwości zwykłej recenzji. Coś się w Polsce stało takiego, że dwóch starych wyjadaczy, w tym prezes Stowarzyszenia Filmowców, odważa się sięgnąć po temat tabu i opowiedzieć go sensacyjnie i przekonująco. W dodatku ktoś to zatwierdził, ktoś dał pieniądze, ktoś wpuścił na ekrany. Doprowadzić do wściekłości Adama Michnika i zdobyć poklask u Tomka Sakiewicza to naprawdę spora zasługa. To, że w PRL byli esbecy, że dochodziło do morderstw dokonywanych przez „...
Marcin Wolski
Barbara Stanisławczyk jest osobą odważną. „W miłosnych grach Marka Hłaski” postanowiła zmierzyć się z mitem. Inna sprawa, że jako rasowa reportażystka nigdy nie należała do osób bojaźliwych. W „Dziewczynkach” spenetrowała środowisko renomowanych prostytutek, w „Pajęczynie” już na początku lat 90. wzięła na spytki byłych esbeków. Mówili wtedy dużo i chętnie, zanim rządzące „autorytety moralne” przekonały ich, że niczego nie muszą. To wtedy po raz pierwszy trafiła na trop TW „Ewy”, żony Pawła Jasienicy rozpracowującej męża, ale nikt jej nie uwierzył. W „Miłosnych grach” idzie śladami „kobiet Hłaski”. Najpierw trafia do matki, potem do kochanek i kandydatek na żony (nieraz tak sławnych jak Agnieszka Osiecka), niektóre zgłaszają się same już po przeczytaniu pierwszego wydania książki. „...
Marcin Wolski
Laboratorium niewielkie, nie wymaga ogrzewania i lepiej niech coś, co z czasem może zagrozić Hiszpanii czy nie daj Boże Polsce, prześledzić w niedużej skali. Pokazać wszystkim, jakie są efekty życia na kredyt, ulegania postawom roszczeniowym. Ryzyka nie ma. Rewolucja komunistyczna nie wybuchnie, islam nie wtargnie, a Akropolu z wściekłości lud nie zniszczy, bo to i tak ruina. Pan Bóg podarował Grecji wszystko, co potrzeba – cudowny klimat, piękne położenie, ciepłe morze, wspaniałe plaże... Ile się musi natrudzić taki Duńczyk czy Fin, aby zarobić parę euro? W Grecji wystarczy otwierać drzwi i nosić walizki za gościem hotelowym. Być może w wypadku ogłoszenia upadłości nie obyłoby się bez dramatów, trzeba by sprzedać jakąś wyspę Niemcom czy Anglikom (byle nie Rosjanom – np. Santoryn...
Marcin Wolski
– Mnie też bliskie są ideały chrześcijańskie! – poparł Rosjanina Mataki. Było to z jego strony dość odważną deklaracją. Na temat stosunku prezydenta Stanów Zjednoczonych do wiary krążyły najróżniejsze spekulacje. W zależności od potrzeb marketingowych bywał raz bardziej chrześcijaninem, raz muzułmaninem lub animistą, a krytycy uparcie wytykali mu młodzieńcze grzeszki: praktykowanie voo-doo i flirt z satanizmem. – A co do rzekomych bredni na temat zjawisk nadprzyrodzonych... Muszę zmartwić szanownego kolegę. Jeszcze za czasów moich poprzedników w Agencji Bezpieczeństwa Narodowego utworzono komórkę zajmującą się wspomnianą problematyką. Wnioski są niezwykle ciekawe. Mianowicie osiemdziesięciu dziewięciu procent cudów uznanych przez Kościół rzymskokatolicki nie można zakwestionować, również...
Joanna Lichocka
– Mnie też bliskie są ideały chrześcijańskie! – poparł Rosjanina Mataki. Było to z jego strony dość odważną deklaracją. Na temat stosunku prezydenta Stanów Zjednoczonych do wiary krążyły najróżniejsze spekulacje. W zależności od potrzeb marketingowych bywał raz bardziej chrześcijaninem, raz muzułmaninem lub animistą, a krytycy uparcie wytykali mu młodzieńcze grzeszki: praktykowanie voo-doo i flirt z satanizmem. – A co do rzekomych bredni na temat zjawisk nadprzyrodzonych... Muszę zmartwić szanownego kolegę. Jeszcze za czasów moich poprzedników w Agencji Bezpieczeństwa Narodowego utworzono komórkę zajmującą się wspomnianą problematyką. Wnioski są niezwykle ciekawe. Mianowicie osiemdziesięciu dziewięciu procent cudów uznanych przez Kościół rzymskokatolicki nie można zakwestionować, również...
Marcin Wolski
Dawno, dawno temu obiecywano wyłaniać kandydatów na pasażerów w drodze prawyborów – obecnie naczelna racja to kooptacja. Po Kluziku i Arłuku idzie czas na zaproszenie Giertycha, niewykluczone, że przygotowuje się Lepper... Gdyby skrót PJN nie był pechowy, można by rzec: szykuje się nam Pociąg Jedności Narodu. Oczywiście jest kłopot z nadmiarem chętnych na miejscówki, po wyborach może się przecież okazać, że nie wszystkie dotychczasowe wagony odjadą. To niepokojące zagadnienie tak fascynuje kandydatów na pasażerów, zwłaszcza tych, którzy marzą o pierwszej klasie, że nie zadają sobie innych pytań. Np. czy to prawda, że pociąg, jak wiele innych w naszym kraju, będzie teraz jechał dwa razy wolniej, że do tej pory nie wiadomo, czy pojedzie w prawo, czy w lewo? I że choć zamiast nierealnego...
Marcin Wolski
Reszta była już wynikiem gry sił, własnej dynamiki i determinacji konkretnych ludzi. Nie bez znaczenia byli właściwi szefowie na właściwe czasy – Kieres na rozruch, Kurtyka na rozwój. Kompromisowy prezes w rodzaju Leona Kieresa umożliwił start, ktoś bardziej rewolucyjny sprawiłby zgładzenie dziecka na etapie raczkowania. A tak Instytut mógł wykorzystać krótki okres koniunktury, aby okrzepnąć. Doszło też do faktów dokonanych, po których powrót do przeszłości (z wizją spalenia lub zabetonowania archiwów) stał się nierealny. Po klęsce Macierewicza i upadku rządu Jana Olszewskiego sprawa wydawała się przegrana. Jednak sam fakt, że stanęła na porządku dziennym, a społeczeństwo dowiedziało się o istnieniu agentury, sprawił, że nie udało się zamieść jej pod dywan. Dzięki AWS, paradoksalnie...
Marcin Wolski
Pochodził ze znakomitej litewskiej rodziny wymienianej przez Mickiewicza, która doczekała się własnej ulicy na Mokotowie. Jego dziadek Ferdynand zorganizował na Litwie oddział, który walczył z carskim najeźdźcą. Kolejny z Narbuttów, Antoni, ojciec pisarza, zasłynął przed I wojną światową jako redaktor naczelny „Tygodnika Wileńskiego”. On sam jako pisarz zadebiutował późno w 1965 r. Wcześniej, od 1957 r. parał się publicystyką na łamach „Tygodnika Powszechnego”. Szybko jednak rozstał się z redakcją. Nie pasował tam. Najlepiej czuł się w „drugim obiegu”, gdy publikował w „Zapisie”, „Spotkaniach” czy „Opinii”, a następnie już legalnie w „Ładzie” i w „Tygodniku Solidarność”. Całą jego twórczość udało się zebrać w 20 tomach wierszy, felietonów, powieści. Ostatniego zbioru „Żniwo lat...
Marcin Wolski
Jest historia agenturalnej współpracy znanego operatora Jerzego Lipmana zarejestrowanego jako TW „Jeż”, choć film (leżakujący na półkach telewizji) pokazuje ją dużo ostrzej. I jest Andrzej Wajda. Niezłomny, zyskujący pozytywne noty nawet u donosicieli. Ci w większości pozostają nierozszyfrowani, poza Zygmuntem Kałużyńskim, którego wizerunek jest wyjątkowo paskudny, a dzieło plugawe. Inni TW – tacy jak zarejestrowani pod pseudonimem: „Daniel” Daniel Passent, „Irena” – operator Andrzej Kostenko czy donosząca zapamiętale na swoją koleżankę Czyżewską Krystyna Stypułkowska – nie mają własnych rozdziałów. Autor z dużą wyrozumiałością traktuje rozmaite „grzechy młodości” artystów, jakimi było czytanie przez Łapickiego stalinowskich kronik filmowych, wśród których nie brakowało relacji z...
Marcin Wolski
Oczywiście, kiedyś będzie lepiej – powstaną i stadiony, i drogi, i szybkie koleje. Tyle że już po Euro. Z punktu widzenia aktualnej władzy będzie to musztarda po obiedzie, bo wszystko wskazuje, że mistrzostwa przyjdzie rozgrywać na Orlikach. Kto chce mieć obraz bałaganu, niekompetencji, pogardy dla obywateli w jednej pigułce, niech przyjeżdża do Warszawy. Po zmarnowaniu pięciu lat próbuje się zrobić wszystko naraz – nic z tego nie wychodzi, poza tym że nieprzejezdne są wszystkie mosty (z kolejowym włącznie, bo remont torów). Myśląc o równości szans, przecięto nie tylko komunikację wschód–zachód, ale również północ–południe, pozostawiono jedynie wąskie objazdy dla autobusów. Na wszelki wypadek, żeby ludzie nie mieli żadnego ratunku, przerwano też środkowy odcinek metra. Słowem swoboda...

Pages